دلـــ ـم میگفتـــ ...

پیکت را بالا ببر و بنویســـــــ

به سلامتی فــاحشـــــ ــــه های شهرمان

که جز خود کسی را نفروخــــ ـتند....

ای دهـــ ـــقان فداکار ؛

تو در روزگاری بزرگـــــ شدی

که مردی برهنـــــ ـــه شد ؛ تا زنان و کودکانی زنده بمانند...

اما منــــــــ ...

در روزگاری نفــــ س میکشم ،

که زنی برهنـــــــــ ه میشود ! تا کودکش از گرسنگی نمیرد...